όγδοος κανόνας, η παράσταση

Την Μαρία Γαδετσάκη την αγαπώ γιατί με εκπλήσει κάθε φορά. Μαζί με αυτή έχουν κερδίσει την αγάπη μου οι χορευτές και όλοι οι συμμετέχοντες κρυφοί και φανεροί.... Ενώ πιστεύω πως έχω παρακολουθήσει την κορυφαία παράσταση, την επόμενη χρονιά θα καταφέρει να ταρακουνήσει τα συναισθήματα και να δώσει πολλά περισσότερα ...

Για την συγκεκριμένη παράσταση, για τις χορογραφίες δεν θα πω λέξη, θα σας αφήσω με αυτά που εισπράξατε. Φωτογραφικά όμως, μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας, καταφέρνω να αγχώνομαι δημιουργικά κάθε φορά. Ακόμα κι αν τα φώτα, η κίνηση των χορευτών, οι εκφράσεις, θα δώσουν έτσι κι αλλιώς αυτό που οι περισσότεροι θεωρούν "ωραία φωτογραφία" ή έστω εντυπωσιακή, δεν μπορώ να μείνω στην "αποτύπωση" που μπορεί να ήταν η πιο ασφαλής επιλογή. Προσπαθώ να την ¨αποδώσω" φωτογραφικά, φέρνοντάς σας πιο κοντά σε ότι ζήσατε, να σας βάλω λιγάκι στο κλίμα της, να σας μεταφέρω κάποια από τα συναισθήματα...

ο φωτογράφος σας, γιώργος γκότσης

αν και είναι σίγουρα εντυπωσιακή η επίδοση των "παλιότερων" μαθητών της σχολής, η προσπάθεια των πολύ μικρών μαθητών να μπούνε στο κλίμα της παράστασης είναι απίστευτη.

... Ανέβηκα, λοιπόν και φέτος, αναζητώντας ανάσες δροσίας, στο υπαίθριο θέατρο της πόλης μας στο Φρούριο, όπως κάνω τα τέσσερα τελευταία χρόνια, να δώ, παράσταση Σύγχρονου χορού, από την ιδιωτική σχολή που ακούγεται Dancespace της καταξιωμένης στο πανελλήνιο πλέον χορογράφου Maria Gadetsaki η οποία με την σεμνότητά που την διακρίνει και κυρίως δίχως φωνασκίες, υπερβολές και τρανταχτά ονόματα, καταφέρνει εδώ και χρόνια να μεταδίδει με επιτυχία αυτό που αγαπά τον χορό. Δικαιώθηκα για άλλη μια φορά, δια την επιλογή μου, αυτό που περίμενα, είδα, μια παράσταση υψηλών προδιαγραφών, που σίγουρα θα ζήλευαν οι «μεγάλες» αντίστοιχες χορευτικές παραστάσεις άλλων πόλεων κυρίως του κέντρου, και όχι μόνο. Αυτό το πάντρεμα των τεχνών που κάνει σχεδόν σε κάθε της παράσταση, χορός και ποίηση ή και το αντίστροφο το ένα να συμπληρώνει αρμονικά το άλλο, κατ’ ουσία με κέντρισε, όπως και ο τίτλος «8ος κανόνας», κάθε ενότητα και μια αναφορά στο πρόβλημα εξουσία σ’ όλες τις μορφές της, απ’ την πρώτη αρχή που γεννιόμαστε, μέχρι τον τύρρανο εγώ μας, και τέλος το αποτέλεσμα, πως ποτέ μέχρι τώρα ο άνθρωπος δεν εξoυσίασε τον εαυτό του, πάντα κάτι άλλο τον όριζε, κάθε κίνηση και μια έκρηξη συναισθημάτων που σε οδηγούσε στην λύτρωση. Αναμφίβολα, για τα δεδομένα μιας επαρχιακής πόλης, είναι ευτυχία να στήνονται τέτοιες υψηλών αξιών παραστάσεις, και ειδικά στις τελματωμένες εποχές που ζούμε, είναι φωτεινή όαση, έναντια στο σκοτάδι που απλώνει. Ειλικρινά συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της! «…χόρευαν κι μιλούσαν με τα μέλη τους, κι ήταν σαν να εξιστορούσαν όλη την ιστορία τ’ ανθρώπου, αυτών που πέρασαν, αυτών που ήρθαν, κι αυτών που θα ‘ρθουν…». (Oδ. Νασιόπουλος)

το παρακάτω βίντεο συνόδευσε την παράσταση στο "Torre XVII"

dancespace 2017